Fundusz inwestycyjny – osoba prawna, z usług której może skorzystać każdy podmiot, w celu pomnażania kapitału. Jest to majątek klientów zarządzany poprzez profesjonalistów. Misją specjalisty (licencjonowanego doradcy inwestycyjnego) jest inwestowanie powierzonych mu kasy w taki metodę, aby osiągnąć jak największy dochód pieniężny dla uczestników funduszu. W znaczącej liczbie sytuacji, dla każdej spółki zarządzającej pieniędzmi (towarzystwo funduszy majątkowych – TFI) pracuje wielu analityków, oraz kilku zarządzających. Istotny jest również fakt, że Fundusze Inwestycyjne i TFI, które nim zarządzają, mają oddzielne osobowości prawne. Skutkuje to tym, że w razie upadku TFI aktywa zgromadzone w funduszach nie wchodzą w skład masy upadłościowej TFI. A więc aktywa uczestników funduszu są bardzo bezpieczne i ponoszą jedynie ryzyko inwestycyjne. W bankach natomiast posiadamy sytuację odwrotną. Aktywa banku w przypadku jego upadłości zostają spożytkowane na zaspokojenie zobowiązań banku.
Właściwie każdy pieniądz, który jest wpłacany na konto w funduszu jest przeliczany na tzw. jednostki uczestnictwa (fundusz otwarty) albo certyfikaty majątkowe (fundusz zamknięty). Ich cyfra przekazuje udział w majątku funduszu. Otwarty fundusz inwestycyjny posiada obowiązek codziennie wyceniać jak dużo jest warta jednostka uczestnictwa. Wartość jednostki jest podawana do publicznej wiadomości. Na dzień obecny można śledzić wartość jednostek, przez Internet, codzienną lekturę dzienników, telegazetę, czy dosłownie telefon komórkowy. Jest to bardzo wygodna forma testom nad inwestycjami. W zależności od ryzyka jakie akceptujemy, oraz od długości czasu inwestowania, można wybierać spośród różnych ofert Towarzystw Funduszy Finansowych.
Fundusze majątkowe wyróżniają się między sobą poziomem ryzyka i związanym z nim rodzajem instrumentu finansowego, w który lokują prywatne aktywa. Różnice dotyczą również horyzontu czasowego inwestycji i celów finansowych. Nie ma dwóch identycznych funduszy finansowych.
Cel inwestycyjny
Cel, do którego powinien zmierzać fundusz inwestycyjny realizując swoją politykę inwestycyjną. Jest to określona w statucie generalna wytyczna, jaką powinien kierować się fundusz w realizacji polityki inwestycyjnej. Dopuszczalne cele finansowe funduszu otwartego albo profesjonalnego otwartego określa ustawa. Mogą to być: a) ochrona realnej wartości aktywów funduszu, b) osiąganie dochodów z lokat brutto funduszu , a dodatkowo c) wzrost wartości aktywów w wyniku wzrostu wartości lokat. Cele majątkowe funduszy zamkniętych mogą być określone dowolnie.
Fundusze agresywnego wzrostu
Są one najbardziej ryzykowne spośród wszystkich funduszy akcji. Ich zadaniem jest maksymalny przyrost wartości kapitału, dający a przy tym nieznaczny dochód gotówki bieżący. Na ogół lokują one prywatne środki w akcje nowych firm/działalności jednoosobowych/przedsiębiorstw i istniejących już firm wzrostowych z rynku pozagiełdowego. Mogą również inwestować, niezależnie od ich kapitalizacji, w korporacji albo branże znajdujące się akurat w niełasce rynku, licząc na potencjał przychodów zawartych w niedowartościowanych albo zapomnianych akcjach. Inne tego typu fundusze inwestują we wszystkie spółki ujawniające silny potencjał dochodów.
Fundusze akcji małych firm/działalności jednoosobowych/przedsiębiorstw
Są również funduszami wysokiego ryzyka. W przeciwieństwie do agresywnych funduszy wzrostu, kupują tylko akcje niedużych firm/działalności jednoosobowych/przedsiębiorstw z rynku pozagiełdowego. Obrót tymi akcjami jest nieduży, a ich szkolenia podlegają znacznym wahaniom.
Fundusze wzrostu kapitałowego.
Analogicznie jak równieżch agresywni poprzednicy, dążą do przyrostu wartości kapitału. Są jednak mniej ryzykowne, ponieważ inwestują w korporacji o pewnej pozycji na rynku, wypłacające akcjonariuszom dywidendę. Jednakże dochód pieniężny z dywidendy traktują jako rzecz drugorzędną. Przyrost wartości kapitału posiadają im zagwarantować śpiesznie rozwijające się firmy. W rankingach efektywności fundusze te są porównywalne z agresywnymi funduszami wzrostu.
Fundusze wzrostu i dochodu z kapitału
Inwestują w spółki o ugruntowanej pozycji na rynku tzw. blue chips, regularnie wypłacające dywidendę. Odróżnia je duży stosunek dywidendy do wartości kapitału i są zainteresowane łączną stopą zwrotu. Fundusze tego typu są mniej ryzykowne od funduszy wzrostu, ponieważ inwestują w firmy o większej kapitalizacji i o większej płynności finansowej pozwalającej wypłacanie znaczniejszych dywidend. Dywidendy pełnią funkcję finansowej amortyzacji na wypadek spadku kursów.
Fundusze mieszane (zrównoważone)
Ich misją jest zachowanie kapitału. Inwestują w akcje i obligacje. W strukturze portfela, w bardzo wielu sytuacjach z nich, dominuje następująca proporcja – 60% akcji i 40% obligacji. Są to fundusze stabilniejsze, wahania ich wartości są mniejsze od zmian indeksów giełdowych. W czasie hossy pozostają na całość w tyle za rynkiem, niemniej jednak osiągają lepsze wyniki w czasie bessy.
Fundusze łącznej stopy zwrotu
Są odmianą funduszy mieszanych, dającą natomiast inwestorom sposobność osiągnięcia większych profitów. Zarządzający ich portfelem posiadają większą elastyczność zmiany struktury portfela niż w funduszach mieszanych. W współzależności od sytuacji na rynku mogą oni przemieniać dowolnie proporcje w gronie akcjami a obligacjami.
Fundusze dochodu z kapitału
Można je traktować jako substytut funduszy zrównoważonych w nieco większym stopniu nastawionych na wzrost kapitału. Fundusze te próbują zdobyć jak największy dochód gotówki bieżący. Kupują w tym celu akcje o wysokiej stopie dywidendy , a ponadto obligacje emitowane poprzez rząd i przedsiębiorstwa/spółki. Ponieważ niemałą część ich dochodów stanowią odsetki i dywidendy, są one bardziej niż inne fundusze akcji narażone na zmiany stóp procentowych.
Fundusze obligacji
Mogą posiadać różne cele finansowe. Mogą różnić się między sobą horyzontem czasowym obligacji, w które inwestują jak i ryzykiem związanym z wiarygodnością emitentów obligacji. Fundusze obligacji służą jako zabezpieczenie przed ewentualnymi stratami z inwestycji w akcje lub w funduszach akcji. Nie są one natomiast wolne od ryzyka. Ich wartość może podlegać wahaniom identycznie jak w przypadku akcji. Im dłuższy jest termin wykupu obligacji, tym większe są wahania ich kursów.
Fundusze rynku pieniężnego
Inwestują one w krótkoterminowe instrumenty rynku pieniężnego, czyli w bony skarbowe, certyfikaty depozytowe, bony komercyjne i tak dalej. W tych funduszach nie posiada wahań kosztów, ale uzyskiwany w nich dochód gotówki jest niższy. Najbezpieczniejsze z tych funduszy inwestują w bony skarbowe, średniookresowe obligacje rządowe , a dodatkowo programy dłużne agencji rządowych.
Fundusze rynków zagranicznych
Istnieją dwie odmiany tych funduszy. Fundusze globalne inwestujące na rynku krajowym jak i na rynkach zagranicznych , a ponadto fundusze międzynarodowe, które wyłączają ze indywidualnych portfeli krajowe papiery wartościowe. Atrakcyjność tych funduszy polega na jeszcze większej dywersyfikacji lokat niż w krajowych funduszach akcji czy obligacji. Rynki w innych krajach poruszają się w wielu sytuacjach w rytmie odmiennym od krajowego i dlatego straty z inwestycji krajowych mogą być równoważone zyskami na rynkach zagranicznych. Jednakże z tymi funduszami wiąże się dodatkowe ryzyko powiązane z kursami walut.
Fundusze branżowe
Są to wyspecjalizowane fundusze inwestujące w dobrane branże przemysłowe. Inwestowanie w te fundusze jest obarczone wysokim ryzykiem, ponieważ brak w nich dywersyfikacji. Jeśli koniunktura na daną branżę jest znakomita, można osiągnąć znaczące korzyści. Jednakże w innym przypadku straty dla współudziałowca inwestycyjnego mogą okazać się dotkliwe.
Podobne wiadomości: