Kategoria: Komputery | Opublikowano dania 17-07-2009
Wiele kart muzycznych ma możliwość przetwarzania dwóch typów plików zawierających dźwięk: tzw. Pliki WAVE i pliki MIDI lub inne. Dźwięk, tak naprawdę, jest zmiana ciśnienia powietrza wywołującą określone drgania, które mogą być rejestrowane przez ludzkie ucho. Pliki typu WAVE posiadają zapisana informacje o drganiach powietrza, fali dźwiękowej, która tworzy określony dźwięk , w sposób binarny, zrozumiale dla komputera. Podczas nagrywania dźwięku mikrofon zamienia drgania powietrza w analogowe sygnały elektryczne. Następnie karta dźwiękowa próbkuje ten sygnał z określoną prędkością nazywana częstotliwością próbkowania. Te częstotliwość mierzy się w kilohercach (kHz), najmniejsza wartość używana w kartach dźwiękowych to 11 kHz, niektóre karty umożliwiają próbkowanie z częstotliwością 44 kHz, ale w typowych zastosowaniach dobre efekty można uzyskać już przy 22 kHz. Im większa jest częstość próbkowania, tym lepsza jakość ma odtwarzany dźwięk.
Pliki typu MIDI zapisują instrukcje do odtwarzania dźwięku (a nie spróbkowany dzięki). W plikach tego typu zapisane są szczegółowe informacje o charakterystykach instrumentów wykorzystywanych w dźwięku oraz dźwięk w formie zapisu podobnego do zapisu nut muzycznych. Wszystkie te informacje są przesyłane do syntetyzatora (układ scalony na karcie dźwiękowej), który generuje dźwięk. Pliki typu MIDI zajmują o wiele mniej miejsca na dysku niż odpowiednie pliki typu WAVE, jednak jakość dźwięku zależy przede wszystkim od rodzaju zamontowanej karty dźwiękowej (syntetyzatora).
Istotnym parametrem karty dźwiękowej jest ilość bitów dostępna przy zapisie dźwięku. Bit jest najmniejsza porcja informacji w komputerze (1/8 bajta). Typowe karty 8-bitowe i 16-bitowe. Im więcej bitów tym lepsza jest jakość odtwarzanego dźwięku. Próbkowanie z częstotliwością 44 kHz wymaga karty co najmniej 16-bitowej.
Istnieje wiele oprogramowań umożliwiających przetwarzanie i odróbkę dźwięku w komputerze w rożnych typach plików.
Podobne wiadomości: